تبليغاتX
پریان
در این دنیای نامردان که مردانش عصا از کور می دزدند منه خوش باور نادان ، محبت آرزو کردم

+ نوشته شده در دوشنبه هفدهم تیر 1387ساعت 12:17 توسط معصومه |


یک روز رسد غمی به اندازه ی دشت

یک روز رسد خوشی به اندازه ی کوه

افسانه ی زندگی چنین است

در سایه ی کوه باید از دشت گذشت

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم خرداد 1387ساعت 19:47 توسط معصومه |


+ نوشته شده در دوشنبه بیست و دوم بهمن 1386ساعت 15:37 توسط معصومه |


سلام دوستان خوبید؟

به نظر شما چه اسمی از همه ی اسما قشنگ تره؟

.... ..... یا ............................؟

نظر پری اول:هنوز معلوم نیست.

نظر پری دوم:باران.

نظر پری سوم:ناتانائیل.

ممنون میشیم اگه نظرتونو بگید.

+ نوشته شده در جمعه شانزدهم آذر 1386ساعت 22:47 توسط معصومه |


زمانی می رسد که انسان دیگر قادر نیست بگوید

جبران می کنم

 چه قدر خوب است که ما قبل از رسیدن به این زمان تاسف انگیز

دیگر چیزی برای جبران باقی نگذاشته باشیم

+ نوشته شده در شنبه بیست و ششم آبان 1386ساعت 15:52 توسط معصومه |


کسی هست...

کسی هست در پس لحظه ها و یا شاید در قلب خاطره ها.

کسی هست چشم به راه تو .

کسی هست که تو باید به دنبالش بگردی.

کسی هست که تو برای وجود او آمده ای.

پیدایش کن آنکس را که چشم به راه توست.

+ نوشته شده در یکشنبه بیستم آبان 1386ساعت 17:1 توسط معصومه |


جان!
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم مهر 1386ساعت 23:32 توسط معصومه |


 

اگر میخواهی آدم ها را بشناسی به آنچه میگویند گوش نده

بلکه به آنچه ناگفته میگذارند گوش بسپار.

 

                                                                                         جبرن خلیل جبران

+ نوشته شده در جمعه بیستم مهر 1386ساعت 12:36 توسط معصومه |


 

حقیقت آدم ها آن چیزی نیست که بر شما آشکار می کنند بلکه آن چیزیست که از آشکار کردنش بر

شما عاجزند.

                                                                                                      جبران خلیل جبران

 

دوستان عزیز از اینکه ما دیر به دیر آپ میکنیم شرمنده ایم.

+ نوشته شده در جمعه بیستم مهر 1386ساعت 11:28 توسط معصومه |


 

 

 

                                 

 

+ نوشته شده در شنبه سی و یکم شهریور 1386ساعت 16:25 توسط معصومه |


 

همه ی هستی من آیه ی تاریکی است که تو را در خود تکرار کنان به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد.

من در این آیه تو را آه کشیدم .... آه ....

من در این آیه تو را به درخت و آب و آتش پیوند زدم.

 

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم شهریور 1386ساعت 15:48 توسط معصومه |


 

من در کلبه ی حقیرانه ی خود چیزی دارم که تو در عرش کبریایی خود نداری

من همچون تویی دارم و تو همچون خودی نداری  

 

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم شهریور 1386ساعت 15:33 توسط معصومه |